Autisme als kracht

Autisme als kracht

Vandaag zat ik te praten met een meid van 23 die zelf aangeeft autisme te hebben. Ze ziet het niet echt als label maar ze vond het vroeger wel handig om wat houvast en inzichten mee te krijgen. Ze was zo een aantal dingen aan het vertellen over haar leven, en ik kijk en luister dan vooral.

Ik zie de onzekerheid van haar, wat op die leeftijd vrij algemeen is, was ik ook, maar ik zag ineens iets anders. Deze meid praatte volledig vanuit zichzelf. Ze was niet bezig met invloed uitoefenen, kijken wat de ander vond, of inspelen op wat de ander doet.

Kortom: ze speelde geen spelletjes.

Ik zag eerlijkheid, gevoeligheid, en niks meer dan gewoon doen en zijn wat er voor haar opdat moment was. Ik realiseerde me weer eens hoezeer wij ‘niet-autisten’ juist wel vaak spelletjes spelen, of het meer geaccepteerde maar net zo funeste rekening houden met de ander. Wat is dat eigenlijk vermoeiend. En wat kan ik en vele anderen met mij nog veel van haar leren. Gewoon direct communiceren, zonder opsmuk, zonder agenda. Greta Thunberg noemt haar autisme terecht haar ‘superkracht’. Daar sluit ik me volledig bij aan, en ik ben superblij dat ik vandaag weer een prachtmens tegen mocht komen.